ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Δεν έχουν όρια
Σαν τα ελάφια τρυφερές
τρώγονται απ’ τις σάρκες τους
Φορούν ασπίδες ν’ αμυνθούν
Κρατούνε τις καρδιές στον πάγο
Τραβούν σκληρά της βίας τα χαλινάρια
Κρυφά σαν τηλεοπτική φθορά μας εκδικούνται
Διατάσσουν ήμερα την πιο άγρια καταστολή
Δαγκώνουν τις φωνές που περισσεύουν
Έρχονται από πολύ παλιά
απ’ τις κρύπτες των ζώων
Εξαπλώνονται στο κορμί
της απραξίας
Βάφουν τα όνειρα
μ’ επεκτεινόμενες σκιές
Ποτίζουν τη νύχτα
με νέο αίμα