Από το ποιήμα «Πύρινο ύδωρ»

Κατάπιε τη φωνή της σαν κρασί.
Οι λέξεις σταμάτησαν να ανασαίνουν.
Σταμάτησε και ο χρόνος
για τα φωνήεντα.
Φοβήθηκε πως πέθανε η ποίηση μέσα της.
Ωραία σκέφτηκε.
Να ένας φόβος που αξίζει τον κόπο.
Ένα θαυμαστικό που αξίζει να θρυμματιστεί.
Στην καρδιά της πόλης χτυπάει η πρώτη μέρα του χρόνου.
Το φεγγάρι είναι μισό κι αφηρημένο.
Ο χειμώνας αλλάζει.