Τα διηγήματα τού Αλέξανδρου Αδαμόπουλου έρχονται από πολύ μακριά μάς πλησιάζουν σαν ηχώ, μάς προσπερνάνε και συνεχίζουν την πορεία τους. Γι΄ αυτό και μια κριτική προσέγγιση θα ήταν ανεπαρκής και ανώφελη. Αυτό που θα ΄πρεπε, είναι να προσπαθήσουμε να τα αφουγκραστούμε με τις αισθήσεις και την ψυχή μας να τα ψηλαφήσουμε, όπως μάς ψηλαφούνε κι εμάς με τέτοια λεπτότητα.