«Πρέπει κανένας να παραμένει ουδέτερος»
Η αντίληψη αυτή της γυναίκας του ψαρά φαινότανε, λόγω συνθηκών κι ακόμα απ΄ όσα μάθαινε κανείς για την προϊστορία της, σαν ολότελα εξηγήσιμη και φυσική, σαν να μη μπορούσε καθόλου, ας πούμε, να ΄ναι αλλιώτικα.
Η αλλαγή της αντίληψής της ύστερα από τον σκοτωμό του γιου της, που τον είχε κρατήσει μακριά απ΄ τον αγώνα, σ΄ έναν αγώνα που η ουδετερότητα δεν τον εξαφάνισε απ΄ τον κόσμο, γινόταν, μετά ακριβώς, το ίδιο κατανοητή. Σαν να παρακολουθούσε κάνεις ένα έργο φυσικής ιστορίας που σε κάθε φάση αναγνώριζε τη φυσική νομοτέλεια.
Ακόμα κι αν η κυρα-Καρράρ δεν ήταν από πάντα υπέρ της ουδετερότητας, ούτε και τώρα είναι ολότελα, της αρέσει η στάση των γιων της, τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά, η δυσαρέσκειά της για τη στάση του παπά με τα συμβιβαστικά χαρακτηριστικά κ.λπ.
Ένα πρόσωπο παθητικό που, σ΄ όσα συνέβησαν, πιο πολύ συμμετείχε παρά τα προκάλεσε. Ακόμα κι η αγωνίστρια, όπως μεταμορφώνεται στο τέλος, με ένα φυσικό αίσθημα ντροπής και μια όμορφη αντίληψη αξιοπρέπειας, μεταβλήθηκε σε μια αγωνίστρια ιδιαίτερου και γεμάτου αντιφάσεις είδους.