Δεν είχα πολύ καιρό για να την ρωτήσω, ούτε να της εξηγήσω πως είμαι διχασμένη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που βρίσκονται μέσα μου. Ανάμεσα σε δύο συμπεράσματα εκ διαμέτρου αντίθετα μεταξύ τους.
- Τελικά, πάω καλά ή τα 'χω σκατώσει προ πολλού: Γιατί ρε μάνα, οι Τσίφτηδες από δω και οι Φλάμπουρες από κει φαίνονται να ξέρουν εντούτοις ποια είναι και τι επιδιώκουν. Εγώ που βρίσκομαι; αναρωτήθηκα στα φωναχτά.
- Φύγε, Μαρίνα. Βρες την απάντηση μακριά από δω, μου ξανάπε η μάνα μου και μ' έσπρωξε μέσα στο λεωφορείο.
Η πόρτα έκλεισε, αλλά εκείνη παρέμεινε στη θέση της. Καθώς απομακρυνόμουν, μια δυνατή ριπή του αέρα τη χτύπησε και της πήρε το μαντήλι από το κεφάλι. Το κοίταξε αιφνιδιασμένη, αλλά δεν κουνήθηκε για να το πιάσει.