Ο καλύτερος, ίσως μάλιστα ο μόνος δυνατός, τρόπος, για να κατανοήσει και μάλιστα να απολαύσει κανείς τον τεράστιο σε έκταση και βάθος πλούτο του κορυφαίου αυτού έργου του Hegel και τη σημαντικότερου δείγματος στον «κλάδο» αυτό της ευρωπαϊκής Αισθητικής, είναι ακριβώς η ίδια η Εισαγωγή στο έργο.

Όπως δε, θα έπρεπε να περιμένει κανείς διαφορετικά, η Εισαγωγή αυτή δεν αποτελεί ούτε μιαν απλή περίληψη της τεράστιας ύλης του έργου ούτε μιαν απλή θεωρητική προετοιμασία του αναγνώστη του, αλλά είναι η ίδια μια κατά κάποιον τρόπο αυτοτελής, ολοκληρωμένη και αυτάρκης μικρή Αισθητική που περιέχει σε σμίκρυνση το Όλο στο μέρος.

Όχι τα «περιεχόμενα», αλλά το περιεχόμενο, με τη φιλοσοφική και προπαντός την εγελιανή σημασία του όρου, δηλαδή ολόκληρη την ουσία του έργου και μαζί μ' αυτήν τις γνωσιολογικές, φιλοσοφικές, επιστημονικές και, ταυτόχρονα, τις ιστορικές προϋποθέσεις του -και είναι ακριβώς αυτή η ουσιαστική αυτάρκεια και αυτοτέλεια της Εισαγωγής αυτής, που αιτιολογεί και δικαιολογεί και την αυτοτελή γερμανική έκδοσή της και τις άλλες ξένες εκδόσεις, αλλά και την παρούσα έκδοσή της σ' ελληνική μετάφραση.