Ένα βιβλίο, που είναι αφιερωμένο στο δίκαιο της παιδείας και θέλει να εξετάσει με συνοπτικό τρόπο το νομικό πλαίσιο της εκπαιδεύσεως, δεν φιλοδοξεί να αποκαλύψει τα αίτια της βαθιάς κρίσης στην εκπαίδευση, ούτε φυσικά να προτείνει δοκιμασμένες και δραστικές λύσεις. Πρέπει όμως να τονίσουμε με έμφαση ότι η χρονίζουσα ασθένεια της ανώτατης ιδίως παιδείας δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με τη βοήθεια συνολικών ή εμβαλωματικών τροποποιήσεων του νομοθετικού καθεστώτος. Η στάθμη και η ποιότητα της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας δεν ανέρχονται, επειδή βελτιώνεται και εκσυγχρονίζεται εάν πράγματι βελτιώνεται και εκσυγχρονίζεται η πανεπιστημιακή νομοθεσία. Η πείρα δείχνει μάλλον ότι όσο πιο πυκνό είναι το πλέγμα των κανόνων που ρυθμίζουν την οργάνωση και την παροχή της ανώτατης παιδείας, τόσο δυσχεραίνεται η σωστή λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Εάν αναλογισθούμε τώρα ότι ο νομοθέτης έχει την τάση να προχωρεί σε διεξοδικές, λεπτομερειακές, μέχρι και εξαντλητικές ρυθμίσεις της τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως, εντοπίζουμε ένα από τα αρνητικά σημεία της σημερινής καταστάσεως. Ο ευαίσθητος πανεπιστημιακός χώρος δεν αντέχει και δεν μπορεί να αφομοιώνει με επιτυχία διαρκώς νέες και συχνά άκαμπτες διατάξεις, που επιχειρούν να διευθετήσουν παλαιά προβλήματα και προκαλούν νέα.

Η ανάγκη για μια νέα έκδοση του παρόντος εγχειριδίου είχε γίνει αισθητή εδώ και καιρό λόγω των αλλεπάλληλων μεταβολών της εκπαιδευτικής νομοθεσίας. Το ίδιο αυτό γεγονός, σε συνδυασμό με την χαώδη και αποσπασματική φύση της νομοθεσίας αυτής, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την μη πιστή - ή και εσφαλμένη ενδεχομένως -αποτύπωση του ισχύοντος δικαίου στις σελίδες που ακολουθούν.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ