Οι συζητήσεις για την παρακμή της πολιτιστικής σημασίας της ποίησης ασφαλώς δεν είναι κάτι καινούργιο. Όσοι αναλαμβάνουν να την υπερασπιστούν, από τον σερ Φίλιπ Σίντνεϋ και τον Σέλλεϋ ώς τον Στήβενς και τον Χήνυ, προσπαθούν να αποδείξουν πως το "γενναίον ψεύδος" της ποίησης, ό,τι δηλαδή ο Πλάτων τόσο φλογερά απέρριψε (έχοντας, ωστόσο, ο ίδιος προστρέξει επανειλημμένα σ' αυτό), είναι πολύτιμο μέρος της αίσθησής μας για τη ζωή. Σήμερα, όμως, συχνότερα παρά ποτέ, απαγγέλλεται η οριστική καταδίκη της ποίησης: η "τέχνη των τεχνών" έχει αποβιώσει. Βιβλία και άρθρα με τίτλους όπως "Ο θάνατος της ποίησης" ή, ακόμη πιο τελεσίδικα, "Ο θάνατος της λογοτεχνίας" κατάντησαν οι κοινοί τόποι της νεότερης λογοτεχνικής κριτικής και θεωρίας. Το ανά χείρας βιβλίο αντικρούει αυτές τις πένθιμες εξαγγελίες, συνηγορώντας σθεναρά υπέρ της "περιττής" αναγκαιότητας της ποίησης.