Η μελέτη επιχειρεί να αποσαφηνίσει την έννοια του ρυθμού, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως τόσο στον καθημερινό λόγο όσο και στις τέχνες του λόγου, της μουσικής και της κίνησης. Ύστερα από σύντομη ιστορική αναδρομή, η συγγραφέας υιοθετεί τον ορισμό του Αριστόξενου, σύμφωνα με τον οποίο ο ρυθμός αποτελεί αφηρημένη αρχή που εκδηλώνεται στον λόγο, τη μουσική και την κίνηση. Στη συνέχεια διακρίνει τον ρυθμό από το μέτρο, υποστηρίζοντας ότι ο ρυθμός δεν υπολογίζεται ούτε προσεγγίζεται νοητικά, αλλά βιώνεται. Τα ρυθμικά φαινόμενα χαρακτηρίζονται από αποκλίσεις που υπακούουν σε εσωτερικούς νόμους, ενώ κάθε ρυθμικό γεγονός είναι μοναδικό, όπως συμβαίνει στη φύση και στη ζωή. Με την πάροδο των αιώνων, η ισορροπία μεταξύ ratio και irratio διαταράχθηκε, καθώς ο τεχνικός πολιτισμός προέταξε ό,τι μπορεί να μετρηθεί και να αξιολογηθεί με κριτήρια χρησιμότητας, αποξενώνοντας τον άνθρωπο από τη φύση και το βαθύτερο ρυθμικό είναι του.