Η ανάπτυξη και διάδοση μοντέλων παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως το μοντέλο του συστήματος ChatGPT, χαρακτηρίζει τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εποχής μας. Η χρήση προστατευόμενων έργων ως δεδομένων εκπαίδευσης τέτοιων μοντέλων εγείρει ποικίλα ερωτήματα, όπως:

-Ποιες περιουσιακές και ηθικές εξουσίες του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας ενεργοποιούνται στο πλαίσιο χρήσης έργων για σκοπούς εκπαίδευσης μοντέλων παραγωγικής ΤΝ;
-Οι εξαιρέσεις εξόρυξης κειμένων και δεδομένων καλύπτουν τη χρήση αυτή;
-Ποιος είναι ο κατάλληλος (μηχαναγνώσιμος) τρόπος άσκησης του δικαιώματος περιορισμού (opt-out);
-Είναι η χρήση έργων για σκοπούς εκπαίδευσης μοντέλων παραγωγικής ΤΝ νέος και αυτοτελής τρόπος εκμετάλλευσης;
-Πώς προσαρμόζεται η αρχή της ποσοστιαίας και της δέουσας και αναλογικής αμοιβής των δημιουργών;
-Ποιες προκλήσεις εμφανίζει η συλλογική αδειοδότηση στο πεδίο της παραγωγικής ΤΝ;
-Είναι οι άδειες Creative Commons συμβατές με τη χρήση έργων για σκοπούς εκπαίδευσης μοντέλων παραγωγικής ΤΝ;
-Ποιο είναι το περιεχόμενο των υποχρεώσεων που κομίζει ο Κανονισμός για την Τεχνητή Νοημοσύνη και πώς αυτές αλληλεπιδρούν με το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας;

Το παρόν έργο προσφέρει περιεκτικές απαντήσεις στα ανωτέρω -και σε πολλά ακόμη– ερωτήματα υπό το φως μιας εις βάθος ανάλυσης του ελληνικού δικαίου Πνευματικής Ιδιοκτησίας και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την Τεχνητή Νοημοσύνη, αποτελώντας χρήσιμο εργαλείο αναφοράς για τον ερευνητή και τον εφαρμοστή του δικαίου Πνευματικής Ιδιοκτησίας στην εποχή των δεδομένων.