Στην μελέτη αυτή παρουσιάζεται το εκτενέστερο μέρος των θέσεων του Πλάτωνα περί της νομικής επιστήμης, τόσο σε θεωρητική όσο και σε εφηρμοσμένη κλίμακα. Έχοντας ήδη επεξεργασθεί ο ιδρυτής της Ακαδημίας στο πρώτο μέρος της πραγματείας του με τίτλο Νόμοι τις απόψεις του περί της φιλοσοφίας του δικαίου τις οποίες μονίμως θεμελίωνε μεταφυσικά και θεολογικά-, αναλαμβάνει στο δεύτερο μέρος να δείξει το πώς το δίκαιο εξειδικεύεται μέσω του νομοθετικού συστήματος, το οποίο αποτελεί τον κύριο άξονα για την άψογη διοικητική λειτουργία του πολιτικού συστήματος κατά την σχέση του με μία υγιή κοινωνία, η οποία όμως υπόκειται και σε ηθικές εκτροπές. Η οικεία εκτίμησή του είναι ότι οι νόμοι δεν έχουν ως αποκλειστικό σκοπό το πώς θα οριοθετήσουν την οργάνωση μίας κοινωνίας και των πολιτικών θεσμών της, αλλά το πώς θα μεταμορφώσουν επί τα βελτίω τους πολίτες. Προσδίδει δηλαδή στους νόμους διδακτικό περιεχόμενο. Με τα όσα αναπτύσσουμε, ευρισκόμεθα ενώπιον της πρώτης ιστορικά συστηματικής ανάπτυξης της νομικής επιστήμης, η οποία επηρέασε μεταγενέστερα νομικά συστήματα έως και την σύγχρονη εποχή.