Αυτό το βιβλιαράκι αποπειράται να θυμίσει ότι ο όρος «Παγκοσμιοποίηση» πάσχει διττώς: Πρώτον, δεν είναι παν-Κοσμιοποίηση, αλλά «έντονη διεθνική τάση». Και δεύτερον, έχει ανάγκη από το επίθετο «οικονομιστική», προκειμένου να καταδεικνύεται το κέντρο βάρους του σχετικού προβληματισμού.

Παράλληλα, το βιβλίο αυτό συνοψίζει συτηματικά πολλά παλαιότερα φαινόμενα διεθνικής αλληλόδρασης μέσα στην ιστορία, και αποπειράται να συναγάγει εμπειρικά συμπεράσματα απ' αυτήν την εκτεταμένη εμπειρία -πιθανώς χρήσιμα και για τα σύγχρονα ανάλογα φαινόμενα.

Τέλος, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα πολιτισμικά φαινόμενα παγκοσμιοποίησης (θετικά ή αποθετικά) -χωρίς να αποδίδονται πάντοτε σε αμερικανικόν δάκτυλον...

Το κύριο συμπέρασμα αυτής της μονογραφίας είναι πάντως ότι η «οικονομιστική παγκοσμιοποίηση» πάσχει από ένα ολοφάνερο έλλειμμα πολιτικής θεωρίας που να την στηρίζει. Απ' αυτήν την άποψη, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα ηλεγμένα εμπειρικά στοιχεία που συγκεντρώνονται σταδιακώς γύρω απ' αυτό το μεγα-φαινόμενο, θα επιτρέψουν την επαλήθευση της γνώμης ότι η Πολιτική συνεχίζει να είναι η επιστήμη του Ζην.