ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΝΟΥ ΧΩΡΙΑΤΗ

Αν καμιά φορά σού τύχει και βρεθείς στην πολιτεία των μεταλλείων, σ’ όποια και να ’ναι μεριά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε τα αλλόκοτα μηχανή΅ατα ΅ε τα πολλά λουριά και ΅ε τα λογής λογής σκαρφίσ΅ατα του νου του ανθρώπου, όμως κοίταξε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Κοίταξε τα παιδιά. Από καιρό σε καιρό ερχότανε κανένας μορφοντυ΅ένος ταξιδιώτης να επισκεφτεί τις εργασίες, βαστούσε τη φωτογραφική του μηχανή και το μπαστούνι του, και κούναγε το κεφάλι του πως είχε καταλάβει τούτο ή εκείνο που του εξηγούσε ο εργοδηγός. Εμάς ΅ας χαιρετούσε χαμογελώντας μια καταδεχτικά κι ως εκεί - δε ΅ας πολυκοίταζε, δε στεκότανε σαστισμένος να ΅ας κοιτάξει. Θαν το ’βρισκε βέβαια φυσικό που ή΅ασταν κειδά. Όμως, αν τύχει και βρεθείς καμιά φορά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε που σου λέω, και τότε ίσως πεις και συ απο΅έσα σου πως έχω δίκιο αν παραπονιέμαι κι αν σε ζηλεύω εσένα, που σε πιστεύω τυχερό στη ζωή. Βάλε όμως τα ΅άτια της καρδιάς σου και κοίταξε.