Ένα παιδί γεννιέται σε φτωχή αγροτική οικογένεια στην επαρχία, μόλις έχει λήξει ο εμφύλιος πόλεμος. Μέσα από τις παιδικές μνήμες του συγγραφέα-αφηγητή (άλλες αληθινές κι άλλες που δημιούργησε η φαντασία), αναπαριστάται η ιδιόρρυθμη όσο και δυναμική πορεία της ελληνικής κοινωνίας προς την ειρηνική συμβίωση, την πρόοδο και την ανάπτυξη - μέσα από την επιβεβλημένη αποσιώπηση και την αναγκασμένη λήθη και πέρα από τις εντέχνως κρυμμένες έως βιαίως λησμονημένες πληγές της αδελφοκτόνου τραγωδίας.

Με παραληρηματικό, συνειρμικό μονόλογο, που διακόπτεται συχνά από αυτοτελή διηγήματα, χωρίς να αναταράσσεται η αρμονική συνέχεια της ζωντανής αφήγησης, συγκροτείται ένα ημερολόγιο αναφοράς στις δεκαετίες του 50 και του 60, με ιδιαίτερη φροντίδα στην ποιότητα της γλώσσας, η ομορφιά της οποίας θυμίζει παλαιότερες καλές στιγμές της λογοτεχνίας μας.