Αν και οι αιτίες είναι σκοτεινές και η αφετηρία απροσδιόριστη, αν και οι εκδηλώσεις της τρέλας εμφανίζουν ιδιάζουσα πολυμορφία, ένα τμήμα της διαδρομής που συνεπαίρνει κατηφορικά τους "τρελούς" την υπόλοιπη ζωή τους, είναι κοινό. Οι ασθενείς με ψυχική νόσο βίωναν (και συχνά βιώνουν ακόμα) σκληρά, δύσκολα, κάποτε και τραγικά γεγονότα στη μετά τη νόσηση ζωή τους: την απομόνωση, την άσκηση βίας, τη γελοιοποίηση, τη σωματική βάσανο, τον εγκλεισμό. "Εδώ έρχεται η αυγή θλιβερότατη . Εδώ πέφτει η νύχτα, δονώντας μιαν αόριστη ελπίδα ότι τάχα θα ησυχάσουμε. Αλίμονο"! Κι όμως κάποιοι έχουν τη δύναμη να πάρουν με τον λόγο τους -τον συχνά κατακερματισμένο, κατασπαραγμένο ή αλλοπρόσαλλο- "εκδίκηση" για τα όνειρα, δικά τους ή των ομοιοπαθών τους, που δεν πραγματοποιήθηκαν.