Η νέα ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη μεταπλάθει το δόγμα του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, laissez faire laissez passer, σε μία θεώρηση ελευθερίας διακίνησης των ονείρων. Τα όνειρα είναι ένα από τα κεντρικά θέματα («με πόσο ρο γράφεται το όνειρο;» -τίτλος ποιήματος).

Η συλλογή προσανατολισμένη στην κοινωνική αγωνία αγκαλιάζει σαν παρένθεση ό,τι διαφέρει, τον πρόσφυγα (στην εποχή των εθνικισμών, δεν ξέρω σε ποια γλώσσα να γράψω), τον άνεργο πατέρα, τη μικροαστική Δυτική Θεσσαλονίκη

Ξεχωρίζουν τα ποιήματα περί ποιητικής με τον σταθερό προσανατολισμό τους στην κοινωνία. «ποίημα είναι ο άνεργος πατέρας… ποίημα είναι η γριά…» (‘η μεταγλώσσα της ποίησης Ι») «πιστεύω σε έναν/άνθρωπο ιδεολόγο… προσεύχομαι σε έναν/άνθρωπο Προμηθέα»(«η μεταγλώσσα της ποίησης ΙΙ») «θα διατηρώ το μονοπώλιο δανεισμού φθόγγων σε γραμμάτια εντόκων αισθήσεων» («ο τραπεζίτης»). Βαθειά ανθρώπινη και πολιτικοποιημένη ποίηση με ουσία και σεβασμό στον άνθρωπο, τη ζωή και την τέχνη. Συμβολή ουσιαστική στη δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα. Μια απόδειξη ευαισθησίας.