Γνωστός και καταξιωμένος στην πολιτική, ο Τηλέμαχος Χυτήρης υπηρετεί με την ίδια συνέπεια, εδώ και μια τριακονταετία, την ποίηση. Από πολύ νωρίς, από τις αρχές της δεκαετίας του '70, αφοσιώθηκε στην τέχνη του λόγου, συνδυάζοντάς την με την τέχνη της δράσης που αποτελεί η πολιτική. Η τελευταία του συλλογή, Κίτρινη σκόνη, θεραπεύει το μινιμαλισμό προς τον οποίο τείνει η γραφή του εδώ και μια δεκαπενταετία. Ποιήματα σύντομα και πολύ σύντομα, στίχοι βραχείς, αυτοτελείς, χωρίς άνοιγμα και διασκελισμό, που αποτυπώνουν την ροή του χρόνου στα στιγμιαία στιγμιότυπά της. Η αίσθηση συνταυτίζεται με το αίσθημα και αναζητούν το μίτο που οδηγεί στην έξοδο από τον καταναγκασμό μιας ύπαρξης που υποφέρει χωρίς και μαζί με τους άλλους, έξω από το χρόνο και μέσα του. Στίχοι που ανοίγουν ρωγμές σαν πύλες σε μια άλλη ζωή, του παρελθόντος ή του μέλλοντος, και κλείνουν εντός τους τα χρώματα, την κίνηση, το πάθος του φευγαλέου και πολύτιμου θαύματος.

Μια ποίηση λυρική, στοχαστική, με νότες ελεγειακές, που υπογραμμίζει ωστόσο, έστω και υπαινικτικά, την πρωτοκαθεδρία του λόγου έναντι κάθε άλλης δραστηριότητας.

θ΄
Ανοίγει το ρόδι
Μεσημέρι
Οι άνθρωποι θέλουν να ξεφύγουν
Κι έρχονται πιο κοντά
Μια σκιά τρελαίνεται
Μη ρωτάς γιατί
Την ψάχνει ο ήλιος.