Την ανάγκη νιώθω παραμύθια να σας πω. Δεν είμαι ποιήτρια, δεν είμαι καν γραφιάς. Παιχνίδια με λέξεις σκαρώνω. Λέξεις... λόγια... Τούτα ΄δω λιγόζωα, θα ζήσουν για έναν χρόνο, το 2026. Κάποια άλλα ζουν αιώνια. Το όνειρο μιας σκιάς είπε κάποιος ότι είμαστε. Μιας σκιάς αλλόκοτης που αφήνει ίχνη λόγου και εικόνας στην πάχνη. Και επειδή πάντα βιαστική είμαι και αδημονώ με μιας όλα να τα πω, με μια ανάσα, είναι ιστορίες μικρές, μιας σπιθαμής, μιας παλάμης, σαν τα bonsai.