Αντικείμενο της διατριβής αποτελεί η αρχή της αναλογικότητας ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με την παρούσα μονογραφία συμπληρώνεται η απουσία από την ειδική βιβλιογραφία ενός έργου που συστηματικά αναλύει την αρχή της αναλογικότητας στο πεδίο δικαιοδοσίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Η διαφορετική χρήση της αρχής αυτής και η εργαλειοποίησή της, τόσο στον ελεγκτικό, όσο και στο δικαιοδοτικό πεδίο αναδεικνύει τις υπερβάσεις που επιτελούνται από τους δημοσιονομικούς δικαστές σε ένα χώρο ιδιαίτερο, τον δημοσιονομικό, όπου η προέχουσα αποστολή αυτών εξακολουθεί να κατατείνει στην προστασία του ιερού δημόσιου χρήματος. Η θεωρητική ανάλυση συμπληρώνεται με την αναλυτική και με πληρότητα καταγραφή και εκτίμηση της νομολογίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όπως ιδίως η νομολογία αυτή εξελίχθηκε κατά την περίοδο της δημοσιονομικής δυσπραγίας της περασμένης δεκαετίας, τόσο για το πεδίο της δημοσιονομικής, όσο και για το πεδίο της συνταξιοδοτικής δίκης.