Στη συνέχεια ήρθαν κι άλλοι έρωτες. Βραχύβιοι και φευγαλέοι. Σαν αποδημητικά πουλιά. Δυνατοί κι ωραίοι, όσο κράτησαν. Δεν τους θυμάμαι πια. Δεν θυμάμαι αν όλοι αυτοί υπήρξαν κάποτε ή ήταν αποκυήματα φαντασίας. Θραύσματα μνήμης μπλεγμένα τρυφερά με όνειρα και εφιάλτες. Ιστορίες που κάποια βροχερή βραδιά, τις άκουσα στον άνεμο. Ή πάλι δεν ξέρω αν τις διάβασα σε φύλλα χαρτιού, που ξεπλύθηκαν στο νερό της βροχής. Όλα έχουν σκεπαστεί απ τα χρόνια. Και η ζωή, όπως προχωράει σε οδηγεί σε άλλους δρόμους, απρόσμενους.
Χωρίς να σε ρωτάει.