Είναι που στη λάμψη των ονείρων ζεσταίνεται η ψυχή, στο ξεγέλασμά της.

Κι ύστερα με ρώτησε ποιο δρόμο να ακολουθήσει.
Κι εγώ αποκρίθηκα...
Να πηγαίνεις κατά το φως,
ακόμα και αν δεν έχει δρόμο.
Να τον χαράζεις εσύ για τους επόμενους που θά ρθουν.
Κι έτσι τα βήματά τους πάνω στα δικά σου,
θα βαθύνουν τόσο τα χνάρια σου,
που κάποια στιγμή θα φανεί η καρδιά της γης να πάλλεται.

Αν η οδύνη είχε σχήμα, θα ’ταν δυο χέρια. Να ’χει από κάπου να πιαστεί.
Σ. Δ.