Μέσα από την παρέα μερικών παιδιών, η συγγραφέας κατορθώνει να ζωντανέψει την ομορφιά της παιδικής ηλικίας, την παλιά εικόνα της μικρής ελληνικής πολιτείας σε συνδυασμό με τη δράση και τη γνώση. Τα μικρά παιδιά έχουν ως χώρο της περιπέτειάς τους τα αρχαία μνημεία του τόπου τους. Έτσι συμφιλιώνονται με την προγονική ομορφιά κι αγωνίζονται να μην αποχωριστούν αυτά τα «άνθη της πέτρας» - όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης - που βγήκαν μέσα από τη γη. Αλληγορικό, συναρπαστικό το βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη, μαθαίνει στα παιδιά ν' αγαπούν την προγονική κληρονομιά χωρίς, όμως, τη διδαχή και το διδασκαλισμό.