Το 1949 ολοκληρώνεται για την Ελλάδα μία δεκαετία ένοπλης αναταραχής. Η συμμετοχή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από την ημέρα του ΟΧΙ του Οκτωβρίου 1940, η τριπλή Κατοχή της χώρας με τα δεινά που επεσώρευσε, η περιπετειώδης περίοδος μετά την Απελευθέρωση, η εκδήλωση της Κομμουνιστικής Ανταρσίας, γεγονότα θυελλώδη που ακόμη είναι και σήμερα εμφανή τα σημάδια τους, οδηγούν τους Έλληνες σε μία εφιαλτική κατάσταση και την χώρα σε ερείπια. Αλλά και στην δεκαετία του 1950 δεν θα παύσουν οι περιπέτειες, καθώς ο Πλανήτης έχει εισέλθει πλέον στον Ψυχρό Πόλεμο και η μοίρα των μικρών κρατών επηρεάζεται από τις διεθνείς ισορροπίες. Η Ελλάς, η πληγωμένη από τις περιπέτειες ηρωική χώρα, που από το 1944 έχει γίνει μέρος του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, θα προσπαθήσει να κινηθεί προς την ανοικοδόμηση και την πολιτική σταθερότητα, χωρίς να μείνει, ακόμη κι αν το ήθελε, εκτός του μεγάλου παιχνιδιού ανταγωνισμών των Μεγάλων Υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενώσεως. Τμήμα αυτών των αντιπαραθέσεων θα γίνουν τα γεγονότα που συνδέονται με την επαναδραστηριοποίηση του μηχανισμού του (παράνομου από το 1947) ΚΚΕ. Στα μέσα το 1950 αφικνείται κρυφά στην Ελλάδα το στέλεχος του ΚΚΕ Νίκος Μπελογιάννης, με σαφείς οδηγίες από την ηγεσία του Κόμματος (που διοικούσε με τις ευλογίες του Στάλιν ο Νίκος Ζαχαριάδης), για να ανασυγκροτήσει το ΚΚΕ και να χτυπήσει τους "χαφιέδες", που κατά την λογική του Ζαχαριάδη είχαν αλώσει το Κόμμα.