Ένα κύμα θυματολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαμβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από τη μοιρολατρία και τον φανατισμό. Παραδόξως, στην, κάποτε ηδονιστική, Δύση οι δοκιμασίες και οι οδύνες προβάλλονται πια σαν τίτλοι τιμής, από πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες. Αυτή η «διεκδίκηση της ιδιότητας του μάρτυρα» τροφοδοτεί, παράλληλα, τη ροπή προς τη μνησικακία και την αντεκδίκηση.

Ακόμα και οι προνομιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτή κάστα των θυμάτων, υποκαθιστώντας, στην ουσία, τους πραγματικά δυστυχισμένους. Η υιοθέτηση του ρόλου του παρία, ο ναρκισσισμός του αποσυνάγωγου, ο συναγωνισμός μεταξύ όσων θεωρούν ότι ανήκουν στους αδικημένους της Ιστορίας γνωρίζουν ημέρες δόξας. Το μήνυμα των καιρών μας είναι ένα, «υποφέρω, άρα υπάρχω», δηλαδή «είμαστε όλοι θύματα και έχουμε το δικαίωμα να λυπόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό».

Θα είναι άραγε ικανές οι νέες γενιές, οι χαϊδεμένες, υπερευαίσθητες και φοβισμένες, να αντιμετωπίσουν τον χαοτικό κόσμο που μας περιβάλλει και που τις περιμένει;