Σαράντα φωτογραφίες. Σαράντα ιστορίες. Σαράντα διαδρομές στον χρόνο. Κάθε φωτογραφία γίνεται η αφετηρία για χίλιες λέξεις (ακριβώς). Όσες ισούται (λένε) και μια φωτογραφία. Σαράντα αφηγήσεις που συνομιλούν μεταξύ τους και φωτίζουν όσα μένουν έξω από το κάδρο (τα πριν και τα μετά):

Τη δημιουργία και τη φθορά, την προδοσία και τη μοίρα, το κέρδος και την απώλεια, τα όχι και τα ναι. Τις μικρές και τις μεγάλες αποφάσεις που αλλάζουν τις ζωές. Όσα αναλαμβάνει η μνήμη.
Και η μνήμη δεν είναι βέβαιη. Είναι ανθρώπινη. Μακριά από εύκολες κρίσεις και αξιώματα, οι ιστορίες αυτές δεν αναζητούν τη «σωστή πλευρά» της Ιστορίας. Αναζητούν το αναπάντεχο στην ιστορία της εκάστοτε Ύπαρξης.

O Καβάφης, ο Σολωμός, ο Καζαντζάκης κι ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, η Μελίνα και ο Μάνος, ο Βέγγος, ο Ηλιόπουλος, η Καρέζη και ο Μπάρκουλης, η Έλενα Ναθαναήλ, ο Αυλωνίτης, η Σαπφώ Νοταρά και πολλοί ακόμα επιστρέφουν εδώ, όχι ως πρόσωπα της συλλογικής μας μνήμης, ούτε σαν αγάλματα φιλοτεχνημένα σε βιβλία και εγκυκλοπαίδειες. Επιστρέφουν ως άνθρωποι πέρα από το μύθο τους και τα στερεότυπα.

Οι σαράντα αφηγήσεις του παρόντος βιβλίου δεν διεκδικούν την τελευταία λέξη για κανέναν. Προσκαλούν τον αναγνώστη του να κοιτάξει ξανά αυτά τα γνώριμα πρόσωπα. Να αμφισβητήσει βεβαιότητες και να ανακαλύψει πως πίσω από κάθε εικόνα, (ίσως) υπάρχει μία ζωή που συνεχίζει να συνομιλεί με τη δική μας. Γιατί μια φωτογραφία μπορεί να παγώνει μια στιγμή, όμως δεν μπορεί να φυλακίσει το χρόνο. Είναι ένα ίχνος, μια σιωπηλή μαρτυρία που τον κρατά αέναο.