Ώρες Ανησυχίας που ζητούν ανυπόμονα το χαρτί για να εκφραστούν, σαν νερό που πηδάει ορμητικά από τον βράχο με ένα ρυθμό σαν λαχάνιασμα.
Ώρες Ανησυχίας που αναζητούν τις λέξεις για να ειπωθεί το ανείπωτο.
Πρωτότυπη έκφραση, ιδιότυπη, μια εκφραστική μέθοδος που δίνει ζωντάνια χωρίς εκζήτηση.
Ωμός ρεαλισμός, αλληγορία, συνειρμικές αλυσίδες ξετυλίγονται με όχημα τις λέξεις που πολλές φορές πλάθονται εξ' αρχής για να οδηγήσουν στην έκφραση νοημάτων που αφορούν τη σύγχρονη κοινωνία και τη συνεχή αναρώτηση της Δημιουργίας μας.
Σε αυτή την πρώτη ποιητική συλλογή το υπερβατικό και το ανθρώπινο συνδιαλέγονται έντονα σε σχέση με τον έρωτα και την πίστη, όπως οι Πλινθίες συνυπάρχουν με τον Μιγέλ, οι αχερόφοβες παρθένες με την Πολύνια και

«Ο έρωτας», που, «πάντα έλκεται από δύο μορφές
δύο γεωμετρικούς όρους
δύο αμοιβαία ταξίδια,
μπλε-άσπρο
λευκό-κόκκινο»