ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΙΡΑΚΙΝΟΕΒΡΑΙΟΥ

Τον Ιούλιο του 1950, ο πεντάχρονος Αβι Σλάιμ, μόλις πέντε ετών, και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να εξοριστούν στο νεοσύστατο Ισραήλ, εγκαταλείποντας το αγαπημένο τους Ιράκ. Σήμερα, η κάποτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα του Ιράκ, που κάποτε αριθμούσε πάνω από 130.000 άτομα και ανίχνευε την ιστορία της 2.600 χρόνια πίσω, έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Γιατί; Μια εξήγηση μιλά για τη διαχρονική σύγκρουση μεταξύ αραβικών και εβραϊκών πολιτισμών και την ηρωική σιωνιστική αποστολή για τη διάσωση των εβραίων της Ανατολής από τα καθυστερημένα έθνη και τις αδιάκοπες διώξεις.

Ο Αβι Σλάιμ σκίζει αυτό το σενάριο, συνδυάζοντας το προσωπικό με το πολιτικό, τη λογοτεχνία με το δοκίμιο. Οι γονείς του είχαν πολλούς μουσουλμάνους φίλους στη Βαγδάτη και κανένα ενδιαφέρον για τον σιωνισμό. Καθώς ο αντισημιτισμός άνθιζε στο Ιράκ, η σιωνιστική κατασκοπεία υποδαύλιζε τις φλόγες. Ωστόσο, όταν οι Ιρακινοί εβραίοι κατέφυγαν στο Ισραήλ, αντιμετώπισαν ένα αβέβαιο μέλλον και το παρελθόν τους ξαναγράφτηκε για να υπηρετήσει τη σιωνιστική αφήγηση.