Η 8χρονη Βιολέτα παίζει ποδόσφαιρο, τρέχει με το πατίνι της και της αρέσει να φοράει Μπλε και Βιολετί- γράφει τα ονόματα των χρωμάτων με κεφαλαίο, γιατί είναι ακριβώς σαν τους ανθρώπους: είναι κι αυτά μοναδικά, όπως ο καθένας μας. Όμως δεν συμφωνούν όλοι μαζί της, ειδικά οι μεγάλοι. Πολλοί από αυτούς πιστεύουν ότι υπάρχουν πράγματα «αγορίστικα» και πράγματα «κοριτσίστικα», όμως η Βιολέτα ποτέ δεν το κατάλαβε αυτό. Έτσι μια μέρα αποφασίζει να ρωτήσει τον πατέρα της, ο οποίος είναι ζωγράφος και ξέρει από χρώματα. Είναι Μάης, είναι Παρασκευή απόγευμα, ο ουρανός βαθυγάλανος, κατάστικτος από λευκά σύννεφα, και ο πατέρας της βρίσκεται στον κήπο και περιποιείται τις γεντιανές. Οι γεντιανές στα ιταλικά είναι γένους θηλυκού, κι όμως τα λουλούδια τους είναι γαλάζια. Ευτυχώς κανείς δεν έχει λόγο να τις κριτικάρει, μιας και είναι λουλούδια. Δεν είναι το ίδιο για τους ανθρώπους, σκέφτεται η Βιολέτα. Όλα τα λουλούδια αρέσουν σε όλους, ακριβώς όπως είναι...

Σε αυτή την ιστορία, εμπνευσμένη από συζητήσεις με τις κόρες του, ο Ιταλός συγγραφέας Ματέο Μπούσολα εξερευνά τα στερεότυπα των φύλων μέσα από τα μάτια της Βιολέτας, μιας μικρούλας που ήδη έχει ξεκαθαρίσει μέσα της τι είναι και τι θέλει να γίνει.