«Όσο λιγότερο τρως και πίνεις, όσο λιγότερα βιβλία αγοράζεις, όσο σπανιότερα πας στο θέατρο, στους χορούς, στα νυχτερινά κέντρα, όσο λιγότερο σκέφτεσαι, αγαπάς, εμβαθύνεις στα πράγματα, όσο λιγότερο ζωγραφίζεις, γράφεις ποιήματα... τόσο περισσότερη οικονομία κάνεις, αποταμιεύεις και αυξάνεις τον θησαυρό σου που δεν θα τον φάει ούτε ο σκόρος, ούτε η σκόνη - το κεφάλαιό σου. Όσο λιγότερο υπάρχεις, όσο λιγότερο εκφράζεσαι στη ζωή σου, τόσο περισσότερα έχεις, όμως η ζωή σου αλλοτριώνεται, κι εσύ συνεχίζεις να συσσωρεύεις και να αποθηκεύεις με την αλλοτριωμένη σου ύπαρξη. Όσα σου αφαιρούν οι οικονομολόγοι από τη ζωή και την ανθρωπιά σου σου τα αντικαθιστούν με χρήματα, με πλούτο. Ό,τι δεν μπορείς να κάνεις εσύ μπορεί να το κάνει το χρήμα: μπορεί να τρώει, να πίνει, να χορεύει, να πηγαίνει στο θέατρο γνωρίζει την τέχνη, τη μόρφωση, τα ιστορικά αξιοθέατα, την πολιτική ισχύ ταξιδεύει... Όλα αυτά μπορεί να σου τα προσφέρει, να τα αγοράσει - κι αυτή είναι η αληθινή του δύναμη, το αληθινό του χάρισμα...»

Λέμε αυτό τον καιρό ότι ίσως η οικονομική κατάρρευση της χώρας μας μας ωφελήσει - αν δεν μας εξοντώσει. Ίσως ανακαλύψουμε τις απλές αξίες, την ανάγνωση, τη συζήτηση, την ανταλλαγή ιδεών ίσως ανακαλύψουμε ό,τι νομίζουμε πως ξέρουμε κι ό,τι χρησιμοποιήσαμε ως τώρα με λανθασμένο τρόπο. Από τον πρόλογο της Σώτης Τριανταφύλλου