Τόσο πολλές φωτογραφίες, άδειασε το σιδερένιο κουτί που γράφει ακόμη στο καπάκι Μπισκότα Παπαδοπούλου, κι εκείνη έπαψε να μου δείχνει, έπαψε να μιλάει, να θυμάται, να πληγώνεται και να πληγώνει. Ο Σάκης, ο Τάκης, η Michelle, η Καίτη η Νεότερη, ονόματα, πρόσωπα αποτυπωμένα στο κιτρινισμένο χαρτί, νεκροί, ζωντανοί, αντάμα όλοι. «Θυμήσου» μου λέει «σε ικετεύω θυμήσου», μα εγώ δεν θέλω να θυμάμαι, τώρα στο τέλος της ζωής μου να ξεχάσω θέλω, μόνο τον Γιώργη μου θυμάμαι, τον Γιώργη μου που μου τραγούδαγε, που με κοίταζε στα μάτια και μου ψιθύριζε «Μαζί θα πορευτούμε, Μαρία μου, μαζί εσύ και το μικρούλι μας». Έφυγες, Γιώργη, και μ’ άφησες μόνη να παλεύω με τους ζωντανούς, τους πεθαμένους. Έφυγες, Γιώργη, και μ’ άφησες μόνη μ’ αυτό το άσχημο πλάσμα που με κοιτάζει νύχτα μέρα στα μάτια, φοβάμαι, Γιώργη, έφυγες και μ’ άφησες με μια άγνωστη που με βασανίζει με φωτογραφίες και ονόματα, έφυγες, Γιώργη, και μ’ άφησες μόνη μαζί της.