Με το σχεδιαζόμενο "Σύνταγμα της Ευρώπης" όχι μόνον δεν οργανώνεται μια αυτοδύναμη και ενοποιημένη πολιτική εξουσία ή πολιτική κυριαρχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ούτε προβλέπονται διαδικασίες για τη συγκρότηση μιας δημόσιας, ευρωπαϊκής πολιτικής σφαίρας ή ενός ευρωπαϊκού Δήμου που θα αποτελεί την πηγή της εξουσίας ή το ύπατο νομιμοποιητικό θεμέλιο όλων των εξουσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιβεβαιώνεται απλώς μια διεθνής συμφωνία συνένωσης κυρίαρχων κρατών που δεν είναι η ίδια κυρίαρχη.

Η χρήση του όρου "Σύνταγμα" στην προκειμένη περίπτωση είναι και παραπλανητική, διότι δημιουργεί μεταξύ των άλλων την απατηλή εντύπωση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μετεξελίσσεται, τάχα, από "Ένωση κρατών" σε "Ένωση Λαών", ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: "κύριοι" της ευρωπαϊκής ενοποίησης παραμένουν τα κράτη με τις κυβερνήσεις τους και η μέθοδος διακυβέρνησης μέσω των Συμβουλίων των Υπουργών, του νεότευκτου θεσμού του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διακυβερνητικών διασκέψεων συνταγματοποιείται και διαιωνίζεται.