Ο Φριτς-Μπόρτνικοφ είναι σε διαρκή αναζήτηση. Αναζητά την ίδια του τη ζωή. Στο μαιευτήριο που εργάζεται η μητέρα του, στο νεκροταφείο όπου προσπαθεί να θαφτεί μόνος του ζωντανός, δίπλα στον τάφο της προγιαγιάς του, στους παγετώνες του Αρκτικού κύκλου όπου το φαγητό και ο αυνανισμός ορίζουν το νόημα της ζωής, στο Παρίσι όπου γράφει το δικό του ''Κατά Φριτς Ευαγγέλιο''. Τελικά, βρίσκει το δρόμο για την Αλήθεια, τη δική του Αλήθεια. Αυτή δεν είναι άλλη από το να στριμώξεις στη γωνία τον ίδιο σου τον εαυτό, να τον συκοφαντήσεις, να τον λοιδορήσεις, να χλευάσει κάθε σου μειονέκτημα.