Η μάνα μου πάντα διατεινόταν ότι «τίποτε δεν μας ανήκει, φεύγουμε για το μακρινό ταξίδι μόνο με τα ρούχα που θα μας φορέσουν». Κι όμως, είναι κάποιες ώρες και στιγμές, κάποιες σιωπές και κάποια βλέμματα, ήχοι, μυρουδιές, χαμόγελα, που είναι δικά μας, εντελώς δικά μας, με ανεξίτηλο τρόπο χαραγμένα στη μνήμη μας. Τα παίρνουμε μαζί μας και μας συνοδεύουν -είμαι σίγουρη- και πέρα από τη ζωή.