Το Βαρντελό, πρώην μοναστήρι του δέκατου τέταρτου αιώνα, διέθετε αρκετά δωμάτια για να στεγάσει πλήθος ερωμένων και εραστών. Οι γονείς μου, τρελοί ο ένας για τον άλλον, αγαπούσαν ποικιλοτρόπως. Θεωρούσαν ατιμωτικό να κυλιούνται στη μοιχεία κρυφά και δίχως υπηρεφάνεια. Ζούσαν και οι δυο τους με ανοιχτά χαρτιά, χωρίς ωστόσο να προδίδουν ο ένας τον άλλον. Οι άντρες της μητέρας μου κατασκεύασαν μαζί τα έπιπλα του σπιτιού. Φορούσαν όλοι του το ίδιο ρολόι, που τους το είχε χαρίσει ο πιο πλούσιος ανάμεσά τους.