«Έτσι είναι η ζωή, Ευμορφία μου, θάλασσα κι εμείς μέσα σε ένα από τα καράβια του κόσμου ταξιδεύουμε. Συναντάμε φουρτούνες και ταρακουνιόμαστε, και στις μπουνάτσες εφησυχάζουμε. Προχωρεί το καράβι και συναντάμε τόπους, νησάκια, αλλάζουμε συνεχώς παραστάσεις, θεατρικά της φύσης σκηνικά κάποιου ανώτερου δημιουργού. Βρισκόμαστε με ανθρώπους με περισσότερες ή λιγότερες χαρές και λύπες από τις δικές μας, με φόβους και αγωνίες συνταξιδεύουμε να φθάσουμε κάπου στο άγνωστο. Αυτή είναι η ζωή, γεννιέσαι μωρό και μεγαλώνεις, χαίρεσαι, διασκεδάζεις, ερωτεύεσαι, ευτυχείς, υποφέρεις, πονάς, θλίβεσαι, δυστυχείς και ξέρεις πως θα πεθάνεις. Όμως η ζωή συνεχίζεται, Ευμορφία, όπως ο θάνατος δεν απουσιάζει».