Μια ιστορία για το πλήρωμα του χρόνου που έρχεται αργά ή γρήγορα. Και για τον Μήτσο. Βλέπε καταλύτης, οξυγόνο για τη βουτιά στα βάθη της ψυχής, ό,τι προτιμάς. Αν ο Μήτσος εμφανιστεί σε ανύποπτο χρόνο, όταν ακόμα υποστηρίζεις τις επιλογές και τη ζωή που διάλεξες να ζεις, ίσως βάλεις μπροστά τη λογική, τη συνήθεια, την ηθική και άλλα τέτοια, και να τον αγνοήσεις. Για περιπέτειες είμαστε τώρα;

Αν έρθει το πλήρωμα του χρόνου - εκείνη η άτιμη ώρα, που δεν είσαι δυστυχισμένη αλλά ούτε και ευτυχισμένη, που όλα πάνε ρολόι όμως εσύ είσαι αλλού - και δε φανεί ένας Μήτσος, τότε ίσως διαγνώσεις κάτι σαν αδιαθεσία. Θα περιμένεις να σου περάσει και θα κάτσεις στ' αυγά σου.

Αν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και καπάκι ένας Μήτσος μπει στη ζωή σου, τότε όσα έχεις και όσα ζεις σου φαίνονται λίγα. Και δεν μπορείς πια να μείνεις σ' αυτά. Δεν έχεις άλλες δικαιολογίες να πεις στον εαυτό σου. Γιατί ό,τι πιο δυνατό και ό,τι πιο αληθινό ένιωσες είναι αλλού. «Και είναι ζόρικη η διαδρομή. Θες την πας, θες την αφήνεις, η ουσία είναι να αποφασίσεις ποιοι θες να σ' αγαπούν... δε γίνεται να σ' αγαπούν όλοι.»