Διαβάζοντας τα ποιήματα του Μίμη Κώνστα, νιώθεις σαν να μπαίνεις σε ένα δροβιανίτικο αρχοντικό με ψηφιδωτό δάπεδο, σκαλιστό τζάκι, λαξεμένη οροφή και ανοιχτά παράθυρα στα οποία προβάλλουν οι ποικιλόχρωμες πλαγιές των βουνών, οι φτερούγες στο πέταγμα των πουλιών, το βασίλειο του χιονιά και στα πράσινα λιβάδια η αγάπη: πότε λουσμένη με μύρο, πότε γελαστή, πότε πονεμένη και πότε ατίθαση και ακατανίκητη ανάλογα με το πώς κυλάει η ίδια η ζωή.