«Τι μας έφερες;» φώναζαν τα σουρωτήρια στην Αριάδνη.
«Έχεις χρυσάφι; Έχεις γλυκά; Έχεις δώρα;»

Μα ό,τι κι αν έριχνες μέσα τους -νερό, χρυσάφι, φαγητό ή ακόμα και αγάπη- έπεφτε από τις τρυπούλες και χανόταν. Κι όμως, τα σουρωτήρια συνέχιζαν να ζητούν. Περισσότερο και περισσότερο. Ήθελαν να γεμίσουν για να νιώσουν πλήρη, να νιώσουν «κάτι», να νιώσουν ευτυχισμένα. Αλλά ποτέ κανένα τους δεν το είχε καταφέρει.