Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να συμπυκνώσει κανείς την υπόθεση «Κόκκινο λουλούδι» από τις ακόλουθες τέσσερις προτάσεις, που όλες μαζί συνιστούν μόλις και μετά βίας δυο γραμμές τυπωμένων λέξεων. «Κανείς άλλος δεν το είδε. Είμαι ο μόνος που το είδα. Πώς μπορώ, λοιπόν, να το αφήσω να ζήσει; Έχω χρέος να το αφανίσω».

Μια δήλωση απολύτως αποκαλυπτική για την άποψη και την ψυχοσύνθεση του Β. Γκάρσιν αναφορικά με τον εαυτό και τον κόσμο. Μια άποψη ευθύνης που, μέσα στην καθαρότητά και την ώσμωσή της με το απόλυτο, εισέρχεται στον παραλογισμό. Αυτή είναι όμως η στάση που υιοθετεί ο συγγραφέας, καθώς συσχετίζεται με τον ήρωα του βιβλίου. Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποιο είναι το «Κόκκινο λουλούδι και ποιος είναι αυτός ο Β. Γκάρσιν;»