Στο παρόν βιβλίο ο συγγραφέας εξετάζει το πολυσυζητημένο θέμα των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους από μια άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σκοπιά. Ιχνηλατεί αφανείς ιδεολογικές παραμέτρους, οι οποίες λειτουργούν τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, οι οποίες και συνεπαρτίζουν ένα ιδεολογικό υπόβαθρο καθοριστικό για την εκφορά του νομικού λόγου. Όσο και με μια πρώτη ματιά η συσχέτιση αυτή του μύθου και λόγου, ποίησης και λογικής φαίνεται ότι δεν αποτελεί το αναγκαίο εφαλτήριο κατανόησης του επίμαχου θέματος, η διαχρονική της ένταση αποκαλύπτει ότι κάθε εποχή διαβάζει τον θεσμικό λόγο σύμφωνα με τις ιδεολογικές του καταλήψεις ή προϋποθέσεις. Η όλη προσπάθεια του συγγραφέα είναι ακριβώς να αποκαλύψει τις προϋποθέσεις αυτές, τις οποίες όμως σχεδόν καθ’ ολοκληρία θεωρεί προκαταλήψεις, οι οποίες όταν συνδέονται με σκοπιμότητες, συσκοτίζουν το πρόβλημα και δημιουργούν γενικότερα ψευδή συνείδηση για την περιρρέουσα πνευματική ατμόσφαιρα της εποχής μας.