...Οι γυναίκες τσίριξαν αλεπουδίσια και ξεχύθηκαν στα δάση.
Ήταν τώρα όλες πανώριες στα είκοσί τους χρόνια, ξεθηκαρωμένα σπαθιά. Μόνο η εκατοχρονίτισσα ήταν πάντα εκατοχρονίτισσα. Κι η βασίλισσα προπορευόταν χορεύοντας λιονταρίσια, με ολοπράσινα μαλλιά αμολυτά ώς τις φτέρνες. Τα κορμιά τους έλαμπαν γυμνά κάτω από πολύχρωμα πέπλα, φορούσαν γουναρικά ζώων στους ώμους και στεφάνια από λουλούδια στα κεφάλια. Χόρευαν όλο πισωγυρίσματα, κύκλους, σπείρες και έλικες...
Κι έτσι πηλαλούσαν χορεύοντας στα δάση. Δέντρα του ελάτου και της οξιάς και βαλανιδιάς και του ρόμπολου φρυγμένα από τη λαχτάρα του ύψους, υγραμένα από την ηδονή του πράσινου λυκόφωτος. Κόσμος χλωρίδας δίχως κλειδιά να τον ανοίξεις μα με καρδιά τέτοια όπου καλαναρχεί η ανάγκη. Φύση με το σπαθί της ξεθηκαρωμένο....