“Μια φορά κι έναν καιρό... σε ένα χωριουδάκι του κάμπου, με λίγους αλλά μονοιασμένους κατοίκους υπήρχε ένα αγροτόσπιτο. Η καφετιά του σκεπή ήταν τόσο ψηλή, που νόμιζες ότι έξυνε τον ουρανό, αγγίζοντας το πρωί τον ήλιο και το βράδυ τα αστέρια και το φεγγάρι.