Αμέσως ένα κοπάδι πανέμορφες πυγολαμπίδες, ανέβασαν μέχρι το παράθυρό του ένα κουκλίστικο φορεματάκι που ήταν φτιαγμένο από ροδοπέταλα, φύλλα γιασεμιού, και ήταν ραμμένο με φεγγαραχτίδες....Με το μαντήλι στην τσέπη ο μικρός απομακρύνθηκε από τη γιαγιά χωρίς να το καταλάβει.

Όμως, η προηγούμενη μαγεία συνεχιζόταν:
’κουγε ακόμα και το σύρσιμο των σκουληκιών κάτω απ` τη γη, το χαμηλό τρίξιμο από τις ρίζε που βάθαιναν. Έφτασε στο ποτάμι το νερό τραγουδούσε, μιλούσε, του έλεγε:

«`Ελα, έλα εδώ κοντά μου, έλα, έλα να σου πω, πώς κυλάει το νερό το ξέρεις πού φτάνει, πώς τρέχει από εδώ; Πώς γίνεται θαλασσινό;»