Η μονογραφία αυτή του κ. Δαβερώνα, που αποτελεί βασικά την αριστεύσασα διπλωματική του εργασία, ανιχνεύει, εντοπίζει, καταγράφει, επεξεργάζεται συστηματικά και αναλύει κριτικά ακριβώς αυτό το κρίσιμο πεδίο έντασης μεταξύ νομοθετικής προστασίας και νομολογιακής αποσταθεροποίησης ή αποπροστασίας του δικαιώματος απεργίας.

Η εργασία αυτή συλλαμβάνει και ερευνά το φαινόμενο αυτής της παρατεταμένης και εντεινόμενης κρίσης σε όλες του σχεδόν τις πτυχές και εκφάνσεις, που εμφανίζονται και αναπαράγονται ως δομική πια παθογένεια και εκφυλιστική λειτουργία του ελληνικού συστήματος οργάνωσης των συλλογικών σχέσεων εργασίας, όπως αυτό εντάσσεται στην υπερεθνική (ευρωπαϊκή και παγκόσμια) δυναμική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Ως άξιες ιδιαίτερης υπογράμμισης πρέπει να θεωρηθούν οι σκέψεις του συγγραφέα που αναφέρονται στην «καταχρηστική απεργία», (σ. 110 επ.), στη δικαστηριακή αντιμετώπιση του αιτήματος για διακοπή της παράνομης απεργίας και «παράλειψή της στο μέλλον» (σ. 234 επ.) και στη νομιμοποίηση της προσφυγής τρίτων κατά της απεργίας (σ. 244 επ.).