Σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα κι άρχισα να εξετάζω τον εαυτό μου και τη συμπεριφορά μου ως γυναίκα? έφερα, επίσης, στον νου μου πολλές άλλες που γνώρισα, πριγκίπισσες, μεγάλες κυρίες, γυναίκες της μεσαίας τάξης και κατώτερες, οι οποίες μου είχαν μιλήσει ευχαρίστως για τις προσωπικές και μύχιες σκέψεις τους, επιτρέποντάς μου να κρίνω ευσυνείδητα και χωρίς προκατάληψη κατά πόσον είναι αληθινά αυτά που ισχυρίζονται τόσοι και τόσοι σημαντικοί άνδρες. Αλλά, παρά την προσπάθειά μου και σύμφωνα με όσα γνωρίζω, όσο κι αν έψαξα κι εξέτασα το πράγμα, δεν αντιλήφθηκα ούτε διαπίστωσα πως είναι αληθινά παρόμοια συμπεράσματα σχετικά με τη φύση και τη θέση της γυναίκας. Είχα ισχυρά επιχειρήματα κατά των γυναικών, λέγοντας μέσα μου πως ήταν αδιανόητο τόσο φημισμένοι άνδρες, τόσο σημαντικοί στοχαστές με τέτοια βαθιά και σπουδαία κρίση και οξυδέρκεια για το καθετί, να έχουν πει ψέματα για τις γυναίκες, και σε τόσα μάλιστα βιβλία που δύσκολα έβρισκα ένα σύγγραμμα περί ηθικής, όποιος κι αν ήταν ο συγγραφέας του, στο οποίο να μη συναντήσω, πριν ακόμα το ολοκληρώσω, κεφάλαια ή χωρία που επικρίνουν τις γυναίκες.

Ιστορικά και βιβλιογραφικά, η Κριστίν ντε Πιζάν έχει θεωρηθεί ως «η μητέρα του φεμινισμού». Γεννημένη στη Βενετία το 1365, η συγγραφέας του Βιβλίου της Πολιτείας των Κυριών είναι η πρώτη γυναίκα των γραμμάτων που έζησε από την πένα της. Φιλόσοφος, χρονικογράφος και ποιήτρια, κατέλειπε ένα εκτεταμένο έργο από συλλογές ποιημάτων, πολιτικές πραγματείες και φιλοσοφικά δοκίμια που γνώρισε ποικίλες αναγνωστικές, εκδοτικές και μεταφραστικές τύχες, άλλοτε ακολουθώντας και άλλοτε αντιβαίνοντας τα στερεότυπα που συνοδεύουν τις, σε μεγάλο βαθμό προκατασκευασμένες, ιδέες μας για τη θέση των γυναικών στον καιρό της.

Πρόσωπο μίας άλλης εποχής, η Κριστίν ντε Πιζάν εξακολουθεί ωστόσο να συνομιλεί με τη σημερινή αναγνώστρια και τον σημερινό αναγνώστη. Αυτό τουλάχιστον μαρτυρούν οι πολυάριθμες «επιβιώσεις» και «αναβιώσεις» της.

Χρονολογημένο μεταξύ 1405 και 1407, Το Βιβλίο της Πολιτείας των Κυριών είναι μια αλληγορική αφήγηση στην οποία παρελαύνουν περισσότερες από 160 γυναικείες μορφές (ιστορικές, μυθικές και βιβλικές) με στόχο να συγκροτηθεί μια αντιρρητική επιχειρηματολογία απέναντι στα αρνητικά στερεότυπα που είχε κατασκευάσει η, μισογυνική θα λέγαμε σήμερα, μέχρι τότε λογοθεσία αιώνων.