Η διαρκής πάλη της ποίησης με την αδηφάγο πραγματικότητα. Τα ποιήματα της Αφροδίτης Γιαννάκη, με συντροφιά την απορία, ίσως το θυμό και την επιθυμία για το καινούργιο αλλά και για την αποσαφήνιση του θολού παρελθόντος, τα βάζουν με την επώδυνη συνειδητοποίηση των αδυναμιών του ανθρώπου μετατρέποντάς τη σε θρίαμβο αυτογνωσίας. Η ποίηση ξέρει• και μπορεί.