Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να αναγγείλουν ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε οριστικά «νικήσει» τον κομμουνισμό. Όμως αυτές οι τελεσίδικες ετυμηγορίες δείχνουν ήδη να αμφισβητούνται εν μέρει. Είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία απλός υπηρέτης του καπιταλισμού ή διατηρεί πάντα την αυταξία της; Υπάρχουν περιθώρια διεύρυνσης των ορίων της εμβάθυνσής της ή το μέλλον της διαγράφεται αβέβαιο και επισφαλές;

Η παγκοσμιοποίηση έχει μόνον αρνητικές συνέπειες ή ίσως αποτελεί και θετική εξέλιξη, ιδιαίτερα για λιγότερο αναπτυγμένες χώρες και περιοχές του πλανήτη; Υπάρχουν περιθώρια για μεταρρυθμίσεις, ικανές να ανανεώσουν τη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία και να θέσουν φραγμό στον εν πολλοίς αχαλίνωτο καπιταλισμό των ημερών μας; Υπάρχει εναλλακτική πρόταση απέναντι στη σημερινή τάξη πραγμάτων; Το παλαιότατο δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση;», που έχει ήδη πίσω του περίπου εκατόν πενήντα χρόνια ζωής, παραμένει άραγε πάντα στην ημερήσια διάταξη;