Το κίνημα Occupy και οι διαμαρτυρίες που το ενέπνευσαν έχουν επικεντρώσει νέα προσοχή στο έργο του Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος έθεσε αρχές μη βίαιης αντίστασης κατά τη διάρκεια του αγώνα για την Ινδική Ανεξαρτησία, αρχές που βρήκαν την απήχηση τους στην πλατεία Ταχρίρ, την Πουέρτα ντελ Σολ και το πάρκο Ζουκότι περίπου μισό αιώνα αργότερα. Ωστόσο λίγοι ασχολήθηκαν με το τι πραγματικά έλεγε τούτος ο θεοποιημένος άνδρας.

Ήταν ο Γκάντι ένας άγιος ειρηνιστής;
Μπορεί να φέρει αποτέλεσμα η μη βία;
Μπορεί η απεργία πείνας και ο αυτοβασανισμός να εγείρουν τη συνείδηση του καταπιεστή;

Ο πέμπτος πιο επιδραστικός πολιτικός επιστήμονας στον κόσμο καταρρίπτει τις κοινοτυπίες αναπτύσσοντας έναν στοχασμό με το βλέμμα στραμμένο στις εξεγέρσεις του σήμερα.

Τι πίστευε πραγματικά ο αντιφατικός και παραποιημένος φιλόσοφος; Αυτός ο φίλος του θανάτου ο οποίος ισχυριζόταν πως «πράγμα που δεν έχουμε κλέψει, πρέπει ωστόσο να χαρακτηριστεί ως κλεμμένη ιδιοκτησία, εάν το κατέχουμε χωρίς να το χρειαζόμαστε».

Ο Γκάντι, προς έκπληξη πολλών, απεχθανόταν τη δειλία περισσότερο απ’ ό,τι τη βία - και ακόμη περισσότερο απεχθανόταν τη δειλία που ενδύεται με τον μανδύα της μη βίας. Γιατί η τελευταία, διακήρυττε, απαιτεί τα ύψιστα αποθέματα θάρρους: «αν είναι να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας για να δεχθούμε τις σφαίρες ή τις ξιφολόγχες στα γυμνά μας στήθη, πρέπει να συνηθίσουμε να στεκόμαστε ορθοί και αμετακίνητοι απέναντι στο ιππικό ή τα γκλοπ.»