Είμαστε, μικρές λέει, μαριονέτες,
κρεμάμενες από λεπτές κλωστίτσες.
Πικρές, τα δάκρυά μας, σταγονίτσες,
κρυφοί, των σκοπών μας, οι σκηνοθέτες.

Περνούμε τη ζωή μας θυμωμένες,
στα μάτια μας βλασταίνουνε φλογίτσες.
Γιομάτη η καρδιά μας με καρφίτσες,
ρυθμό μάς δίνουν ξύλινες τρομπέτες.

Κι είναι αυτό μεγάλο μυστικό,
πως αν τη σάρκα λαχταράς εντός σου,
δεν αποχτιέται διόλου με φοβέρες.

Αγάπη, σπάει δεσμά στο σκηνικό,
νεκρή ελεύθερη, έτσι τεντώσου,
δώσ’ μου φιλί με τις κλωστές κομμένες.