Η θεματική του έρωτα και της αγάπης είναι συστατική της φιλοσοφίας. Δεν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος. Ο Πλάτων αφιερώνει στον έρωτα το Συμπόσιο, εξετάζοντας τον στη συνύφανσή του με τη γνώση: η ερωτική επιθυμία είναι ήδη πάντοτε επιθυμία για γνώση. Η σκέψη θα πρέπει να έχει διαφορετική σχέση με τον έρωτα απ’ ό,τι η γνώση. Πιο ελεύθερη, πιο αποδεσμευμένη και πιο ανοικτή; Ενώ υπάρχει πληθωρισμός λόγου για τον έρωτα ανά τους αιώνες, παρ’ όλα αυτά δεν τον έχουμε αντιμετωπίσει στη σκέψη.

Σε αυτό το δοκίμιο ο Νανσύ δίνει μια απολύτως πρωτότυπη απάντηση. Η στοχαστικότητα του έρωτα είναι διπλή: πρέπει όχι μόνο να δηλώσουμε την αγάπη για να τη σκεφτούμε αλλά και αυτή η σκέψη να επιτελεσθεί ως αγάπη. Η φιλοσοφία, λοιπόν, θα γίνει αντάξια του ονόματός της μόνο αν αποδεχτεί την υποχρέωσή της σε ό,τι υπερβαίνει τη γνώση, αν αναλάβει και πάλι τη σκέψη/αγάπη ως θεμελιώδη για την ίδια.